Muhammad return the salam to him from his grave.

Muhammad return the salam to him:

Abu Dawud and An-Nasa'i: 

And in the collections of Abu Dawud and An-Nasa'i, and authenticated by Ibn Khuzaymah and others, on the authority of Aws ibn Aws, who traced it back to the Prophet (peace and blessings be upon him), regarding the virtue of Friday: "Increase your prayers upon me on that day, for your prayers are presented to me." They said, "O Messenger of Allah, how will our prayers be presented to you when you have passed away?" He said, "Indeed, Allah has forbidden the earth to consume the bodies of the prophets." And among the things that are unclear to what has preceded is...  Abu Dawud narrated it from another chain of transmission on the authority of Abu Hurayrah, who attributed it to the Prophet (peace and blessings be upon him): “There is no one who greets me except that Allah returns my soul to me so that I may return the greeting to him.” Its narrators are trustworthy. The point of contention is that its apparent meaning is that the return of the soul to the body implies its separation from it, which is death. The scholars have answered this with several responses, one of which is that what is meant by his saying, “Allah returns my soul to me,” is…  My soul is that the return of his soul was prior to his burial, not that it is returned, then taken away, then returned. (Fath al-Bari 6/488)

আৰু আবু দাউদ আৰু আন-নাছাইৰ সংকলনত, আৰু ইবনে খুজাইমা আৰু আনসকলে প্ৰমাণিত কৰা, আউছ ইবনে আউছৰ কৰ্তৃত্বত, যিয়ে ইয়াক ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰাই অনুসন্ধান কৰিছে, শুকুৰবাৰৰ গুণৰ সন্দৰ্ভত: "সেইদিনা মোৰ ওপৰত আপোনাৰ নামাজ বৃদ্ধি কৰক, কিয়নো আপোনাৰ নামাজ মোৰ ওচৰত উপস্থাপন কৰা হৈছে।"  তেওঁলোকে ক’লে, “হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আপুনি মৃত্যুৰ সময়ত আমাৰ নামাজ কেনেকৈ আপোনাৰ ওচৰত উপস্থাপন কৰা হ’ব?”  তেওঁ ক’লে, “সঁচাকৈয়ে আল্লাহে পৃথিৱীক নবীসকলৰ মৃতদেহ ভক্ষণ কৰিবলৈ নিষেধ কৰিছে।”  আৰু যিবোৰ কথাৰ আগৰ কথাবোৰ স্পষ্ট নহয় সেইবোৰৰ ভিতৰত হ’ল... আবু হুৰাইৰাৰ কৰ্তৃত্বত আন এক সংক্ৰমণৰ শৃংখলৰ পৰা আবু দাউদে ইয়াক বৰ্ণিত কৰিছে, যিয়ে ইয়াক নবী (ছাঃ)ৰ ওপৰত আৰোপ কৰিছে: “মোক অভিবাদন কৰা কোনো নাই, বাদে আল্লাহে মোৰ আত্মাক মোৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিয়ে যাতে মই তেওঁক ছালাম ঘূৰাই দিব পাৰো।”  ইয়াৰ কথকসকল বিশ্বাসযোগ্য।  বিতৰ্কৰ কথাটো হ’ল ইয়াৰ আপাত অৰ্থ হ’ল আত্মাৰ শৰীৰলৈ ঘূৰি অহাৰ অৰ্থ হ’ল ইয়াৰ পৰা ইয়াৰ বিচ্ছেদ, যিটো হৈছে মৃত্যু।  পণ্ডিতসকলে ইয়াৰ উত্তৰ কেইবাটাও সঁহাৰি দিছে, ইয়াৰে এটা হ’ল তেওঁৰ এই কথাষাৰ, “আল্লাহে মোৰ আত্মা মোৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিয়ে” বুলি কোৱা কথাটো হ’ল... মোৰ আত্মাটো হ’ল তেওঁৰ আত্মাৰ উভতি অহাটো তেওঁৰ সমাধিস্থ হোৱাৰ আগতেই হৈছিল, এনে নহয় যে তেওঁক ঘূৰাই দিয়া হয়, তাৰ পিছত লৈ যোৱা হয়, তাৰ পিছত ঘূৰাই দিয়া হয়।  (ফাত আল-বাৰী ৬/৪৮৮)

.

And if, when they wronged themselves, they had come to you, [O Muhammad], and asked forgiveness of Allah and the Messenger had asked forgiveness for them, they would have found Allah Accepting of repentance and Merciful.

[Surah al-Nisa, 4:64]

৪:৬৪

وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا

আৰু আমি যিকোনো ৰাছুল প্ৰেৰণ কৰিছো সেয়া কেৱল এইবাবে যে, যাতে আল্লাহৰ অনুমতিক্ৰমে তেওঁলোকৰ আনুগত্য কৰা হয়, যেতিয়া সিহঁতে নিজৰ প্ৰতি অন্যায় কৰে তেতিয়া সিহঁতে তোমাৰ ওচৰত আহিলে আৰু আল্লাহৰ ওচৰত ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিলে আৰু ৰাছুলেও সিহঁতৰ বিষয়ে ক্ষমা বিচাৰিলে সিহঁতে নিশ্চয় আল্লাহক পৰম ক্ষমাশীল আৰু পৰম দয়ালুৰূপে পাব।

4:64    And We did not reveal from any rasul / messenger (who delivers silent voiceless ayaati, Al Kitab and Hikmah from your Rabb) except to be obeyed with the permission of Allah.  If surely when they zhalamu / acted unjust to their anfus / souls (by displacing truth from its rightful place), they came to you then sought forgiveness of Allah and the rasulu / messenger (who delivers silent voiceless ayaati, Al Kitab and Hikmah from your Rabb) sought forgiveness for them. Definitely they would have found Allah returning, merciful.

NOTES : Those whose hearts conceal duplicity are not hidden from Allah. Their words may be deceptive, but their inner state is already known. You are told: turn away from disputing with them, yet do not abandon them. Instead, speak to them with a word that penetrates deep into their anfus — a reminder sharp enough to pierce the veil of their conditioned mind, gentle enough to awaken their awareness. Such words are not meant to win arguments, but to call them back to themselves.

For every rasul, every inner voice of clarity that Allah reveals, comes for this very purpose: to be listened to, to be obeyed, to be honored as a guide towards balance. These voices do not arise by chance; they arrive with Allah’s permission, a mercy for your return.

So when one displaces truth and acts unjustly towards their anfus, the way back is not through denial but through turning. If they come to you, not merely outwardly but inwardly, seeking forgiveness from Allah, and allow the rasul within to seek forgiveness for them by pointing them back to truth, then what unfolds is inevitable: they will find Allah as the One to return to, the One overflowing with mercy.

Thus, the flow of guidance is complete — a word that penetrates to a recognition of injustice to a turning inward to forgiveness sought and mercy found. What seemed like distance was only the shadow of avoidance; what is discovered is that Allah was never absent, always returning to those who return.

যিসকলৰ হৃদয়ত দ্বিগুণতা লুকুৱাই ৰাখে, তেওঁলোক আল্লাহৰ পৰা লুকাই থকা নাই।  তেওঁলোকৰ কথাবোৰ হয়তো প্ৰতাৰণামূলক হ’ব পাৰে, কিন্তু তেওঁলোকৰ অন্তৰ্নিহিত অৱস্থা ইতিমধ্যে জনা গৈছে।  তোমালোকক কোৱা হৈছে: তেওঁলোকৰ লগত বিবাদৰ পৰা আঁতৰি যাওক, তথাপিও তেওঁলোকক পৰিত্যাগ নকৰিবা।  বৰঞ্চ তেওঁলোকৰ লগত তেওঁলোকৰ উন্মাদনাৰ গভীৰতালৈ সোমাই যোৱা এটা শব্দৰে কথা পাতক — তেওঁলোকৰ চৰ্তযুক্ত মনটোৰ ওৰণিখন বিন্ধিব পৰাকৈ চোকা, তেওঁলোকৰ সচেতনতা জগাই তুলিব পৰাকৈ কোমল সোঁৱৰণী।  এনে শব্দৰ উদ্দেশ্য তৰ্কত জয়ী হোৱা নাই, বৰঞ্চ সেইবোৰক নিজৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই মাতিবলৈহে।

 প্ৰতিজন ৰাছুলৰ বাবে, আল্লাহে প্ৰকাশ কৰা প্ৰতিটো আভ্যন্তৰীণ স্পষ্টতাৰ মাত, ঠিক এই উদ্দেশ্যৰ বাবেই আহে: শুনা, মানি চলা, ভাৰসাম্যৰ দিশত পথ প্ৰদৰ্শক হিচাপে সন্মান কৰা।  এই মাতবোৰ আকস্মিকভাৱে উদ্ভৱ নহয়;  তেওঁলোক আল্লাহৰ অনুমতি লৈ উপস্থিত হয়, আপোনালোকৰ উভতি অহাৰ বাবে দয়া।

গতিকে যেতিয়া কোনোবাই সত্যক স্থানচ্যুত কৰি তেওঁলোকৰ উন্মাদনাৰ প্ৰতি অন্যায়ভাৱে কাম কৰে, তেতিয়া উভতি অহাৰ পথ অস্বীকাৰৰ জৰিয়তে নহয়, ঘূৰি যোৱাৰ জৰিয়তেহে হয়।  যদি তেওঁলোকে আপোনাৰ ওচৰলৈ আহে, কেৱল বাহ্যিকভাৱে নহয়, আভ্যন্তৰীণভাৱে, আল্লাহৰ পৰা ক্ষমা বিচাৰি, আৰু ভিতৰৰ ৰাছুলক তেওঁলোকক সত্যলৈ ঘূৰাই আনি তেওঁলোকৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰিবলৈ দিয়ে, তেন্তে যিটো উন্মোচিত হয় সেয়া অনিবাৰ্য: তেওঁলোকে আল্লাহক ঘূৰি আহিবলগীয়াজন হিচাপে পাব, যিজনক দয়াৰে উফন্দি উঠে।

 এইদৰে, পথ প্ৰদৰ্শনৰ প্ৰবাহ সম্পূৰ্ণ — যিটো শব্দই অন্যায়ৰ স্বীকৃতিৰ পৰা ক্ষমা বিচৰা আৰু পোৱা দয়ালৈ ভিতৰলৈ ঘূৰি যোৱালৈকে ভেদ কৰে।  দূৰত্ব যেন লগা কথাটো আছিল মাথোঁ পৰিহাৰৰ ছাঁ;  যিটো আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছে সেয়া হ’ল যে আল্লাহ কেতিয়াও অনুপস্থিত নাছিল, সদায় ঘূৰি অহাসকলৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহিছিল।

Analytical Quran studies Syedraf.

...